اين اعمال ، و اگر عمل كرده است به اعمالى كه مرضىّ حقّ تعالى نيست از - حرام و مكروه - ، استغفار نمايد از مخالفت او در اين اعمال ، تا آنكه سيّئات او محو گردد به نور توبه و انابه ؛ و هر روز - بر دوام - به اين محاسبه در آخر روز مشغول گردد . دوم : صدق در گفتگوست ؛ يعنى مراقب باشد نفس خود را كه كذبى در دين يا در امور دنيا از او سر نزند ، و آنچه گويد بر قانون شرع و حقّ و مطابق واقع گويد . سيم : صفاء معامله است ؛ يعنى عبادات و طاعاتى كه از او سر زند ، از روى صفاء نيّت و خلوص عقيدت با حقّ تعالى و دين او باشد ، و نفاق و رياء و عجب و ساير نواقض « 13 » و مبطلات ظاهريّه و باطنيّه را در طاعات خود راه ندهد ، و اجتناب از تمام معاصى نمايد تا اعمال و عباداتش سالم بماند از مفاسد ظاهره و باطنه ، و مقبول حقّ تعالى و مورث ثواب و درجات قرب به او گردد . چهارم : بيرون آمدن از هر شبهه است ؛ يعنى تصرّف در اموال شبهه‌ناك دنيا ننمايد ، و قناعت نمايد به حلال بيّن « 14 » اگرچه قليل باشد . پنجم : رفض « 15 » كردن هر عيب و نقص و شكّ است از نفس و عقل و قلب ؛ يعنى خطرات نفسانيّه و قلبيّه و شبهات عقليّه را در امور دين از خود دفع نمايد تا صاحب يقين كامل گردد . ششم : مفارقت كردن است از جميع ما لا يعني « 16 » و ما لا يدري « 17 » ؛ يعنى ترك كردن ملاهى « 18 » و ملاعب « 19 » و فضول از اعمال و اقوال كه مبنى بر

--> ( 13 ) - باطل‌كننده‌ها ( 14 ) - آشكار ( 15 ) - ترك كردن ( 16 و 17 ) - آنچه بىمعنى است ، و آنچه مفهوم نيست . ( 18 ) - سرگرميهاى بازدارنده از حقّ ( 19 ) - وسيله‌هاى بازى بىفائده و بيهوده